پاكستان، سرزمین عاشقان ایران – تصویر زشت و اشتباه و غیرواقعی عامه مردم ایران از پاكستان زیبا پاره تن ایران بزرگ

پاكستان، سرزمین عاشقان ایران – تصویر زشت و اشتباه و غیرواقعی عامه مردم ایران از پاكستان زیبا پاره تن ایران بزرگ

تصویر : سد راوال در اسلام آباد – پاكستان – ایران شرقی
تلاش برای جلب توجه مردم، رسانه‌ها و مدیریت فرهنگی ایرانی‌ به سرزمین عاشقان جمهوری اسلامی ایران یعنی “پاكستان پاره چهارم ایران بزرگ” باید صورت بگیرد.

مردم پاكستان تروریست و كثیف نیستند. کل تصویر ما از مردم پاکستان كه “نزدیک‌ترین قلب‌ها به ما ایرانی‌ها” هستند در همه این سال های بعد از انقلاب به فقر، گرسنگی، سیل و حملات انتحاری محدود می‌شود. پاکستانی‌ها برای ما ایرانی‌ها طبق تصاویر رسانه‌ای‌مان آدم‌های سیاه‌چرده و بیچاره‌ای هستند که گوشه خیابان‌ها پخش و پلا هستند و هر از گاهی هم به سرشان می‌زند و یک کمربند انفجاری به خودشان می‌بندند و عده‌ای را به‌همراه خودشان منفجر می‌کنند و پاکستان سرزمین خشک و بی‌آب و علفی که هرروز در آن آدم ها مشغول جنگیدن و آدم کشی‌ و منازعه برای فقر و گرسنگی تا مرحله مرگ هستند. به‌همین صراحت و البته ابتذال… .

پاکستان به‌دلیل وابستگی‌های احساسی و عقیدتی بعد از انقلاب ایران به‌راحتی می‌توانست اصلی‌ترین پایگاه فرهنگی ایران در منطقه باشد. اکثریت 200 میلیون پاکستانی تشنه انقلاب و فرهنگ انقلاب ایران بودند و به‌مدت سی سال مدیریت فرهنگی و البته رسانه‌های ایرانی خموشانه از کنار پاکستان گذشتند. وجود مراکز فرهنگی کره‌جنوبی در پاکستان، وجود چندین مدرسه ترکیه‌ای در پاکستان و وجود 30 شبکه تلویزیونی وابسته به آمریکا در پاکستان نتیجه عملکرد مستقیم سیستم فرهنگی ایران است كه به این “سرزمین شرقی” خود بی توجه بوده است.

ریشه های ایرانی شهر پیشاور – پاكستان – ایران شرقی – پیشاور نامی ایرانی است

تصویر: دانشگاه زیبای شهر پیشاور – پاكستان – ایران شرقی
در کتیبه کعبه زرتشت شاپور یکم این شهر را جز قلمرو ایران می خواند. منطقه پیشاور از روزگاران باستان از زیستگاه‌های آریاییان بوده‌ است. قوم ایرانی‌تبار پشتون، که امروزه در پیشاور در اکثریت هستند از هزاره یکم پیش از میلاد از کوه‌های سلیمان در بلوچستان به این منطقه کوچیدند.نام پیشاور از زبان‌های ایرانی است و به قولی از نام شاپور یکم پادشاه ساسانی که بر این شهر دست یازید و امپراتوری کوشان را پیوست امپراتوری ساسانی کرد اقتباس شده باشد. این نام در گویش شمال شرقی پشتو به گونه پَیخاوَر تلفظ می‌شود. پیشاوُر (در زبان پشتو: پښور، در اردو: پشاور) پایتخت استان مرزی شمال غربی کشور پاکستان است.

شهر پیشاور در کناره گردنه معروف خیبر قرار دارد و مرکز بازرگانی، سیاسی و فرهنگی مناطق مرزی و پشتون‌نشین پاکستان به شمار می‌آید. در کتیبه کعبه زرتشت شاپور یکم این شهر را جز قلمرو ایران می خواند. شهر پیشاور با قدمتی طولانی و باستانی، حدود ۲۰ کیلومتر طول و ۱۰ کیلومتر عرض از جمله شهرهای مهم پاکستان می‌باشد. فاصله این شهر تا پایتخت (اسلام آباد) ۱۷۰ کیلومتر می‌باشد. پیشاور به شهر گل‌ها نیز معروف است و در هر چهار فصل سرسبز و دارای گل‌های متنوع است. این شهر در دهانه ورودی دره خیبر که شاهراه قدیمی ارتباط آسیای میانه به شبه قاره هند است واقع شده‌است.
جمعیت پیشاور از دو گروه عمده قومی پشتوها ــ که‌ اکثریت جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند ــ و پیشاوری ها ــ که از مردمان بومی این منطقه هستند ــ تشکیل شده‌است. افزون بر این دو گروه قومی، اقوام تاجیک،هزاره و همچنین کولی‌ها نیز در این شهر به سر می‌برند. بیشتر مردم این شهر به زبان پشتو سخن می‌گویند؛ در عین حال، زبان‌های فارسی، هندکو، پنجابی و اردو نیز در پیشاور گویش ورانی دارد.

فاصله پیشاور تا گذرگاه مرزی تورخم چهل و پنج کیلومتر و از شهرک مرزی تورخم تا کابل، دوصد و بیست و چهار کیلومتر است. روزانه صدها افغان و ده‌ها کارگر پاکستانی در بزرگراه پیشاور- کابل، رفت‌وآمد می‌کنند.
نام پیشاور از زبان‌های ایرانی است و به قولی از نام شاپور یکم پادشاه ساسانی که بر این شهر دست یازید و امپراتوری کوشان را پیوست امپراتوری ساسانی کرد اقتباس شده باشد. این نام در گویش شمال شرقی پشتو به گونه پَیخاوَر تلفظ می‌شود. در آغاز بنیادش در دوره کوشانی‌ها نام آن به گونه پوروشاپورا تلفظ می‌شد و از همان آغاز از کانون‌های مهم بازرگانی در جاده ابریشم و همچنین چهارراهی برای گذر فرهنگ شبه قاره هند به آسیای میانه بوده‌است. پایتخت تابستانی پادشاهان کوشانی در «کاپیچی» (= کاپیسی یا بگرام) و کابل و پایتخت زمستانی آنان شهر پیشاور بوده‌است.

کانیشکا، پادشاه کوشانی، پیشاور را پایتخت خود قرار دارد و در این شهر نیایش گاهی همراه با تندیسی به طول ۱۵۰ فوت ساخت که در روزگار خود بنایی مهم بود. دودمان پهلوها که نیروی شان به آن سوی مرزهای هند گسترش یافت و دولتی اشکانی–سکایی را به وجود آوردند در زمان پادشاهی به نام گُندُفَر یعنی در نیمه نخست قرن اول میلادی قلمرو خود را در آن سوی سند تا پنجاب و پیشاور وسعت دادند. یک لوحِ سنگی نیز که نام گندفر بر روی آن حکاکی شده در ویرانه‌های محله بوداییان در خارج از شهر پیشاور کشف شده‌است.

منطقه پیشاور از روزگاران باستان از زیستگاه‌های آریاییان بوده‌است. قوم ایرانی‌تبار پشتون، که امروزه در پیشاور در اکثریت هستند از هزاره یکم پیش از میلاد از کوه‌های سلیمان در بلوچستان به این منطقه کوچیدند. پیشاور از دیرباز مورد توجه و محل رفت‌وآمد پادشاهان ایران از جمله سلطان محمود و نادرشاه افشار برای ورود به شبه قاره بوده‌است.

Advertisements